Bugün yine içimiz yandı. İzmir Aliağa’daki fabrika patlamasında hayatını kaybeden işçilerin haberini okuyunca boğazıma bir yumru oturdu. Her birinin bir ailesi, çocuğu, annesi, babası, yolunu gözleyeni vardı. Belki sabah işe giderken akşam eve ne alacağını, çocuğuna ne götüreceğini düşünüyordu. Şimdi geride gözü yaşlı aileler ve yarım kalmış hayatlar kaldı.
Artık yeter!
Bu ülkede insanlar neden çalışırken ölmek zorunda? Her büyük kazadan sonra aynı açıklamaları duyuyoruz: Soruşturma başlatıldı, inceleme yapılacak, sorumlular araştırılacak. Peki sonra? Birkaç gün konuşulup birkaç açıklama yapıldıktan sonra hayat yine eskisi gibi mi sürecek?
İnsan hayatı bu kadar ucuz mu?
Fabrikanın üretimi durmasın diye mi bu kadar acele ediyoruz? Tonlarca çelik, günlük üretim hesabı, şirketlerin kazancı bir işçinin canından daha mı değerli? İş güvenliği kâğıt üzerindeki bir imzadan ya da göstermelik denetimlerden ibaret kalmamalı. İnsanlar çalıştıkları yerde ölmemek için dua etmek zorunda olmamalı.
Üstelik bu ilk değil. Her yıl başka bir şehirde, başka bir fabrikada ya da şantiyede benzer acılar yaşıyoruz. İsimler ve şehirler değişiyor; hikâye değişmiyor. Önce patlama, ardından ambulanslar, ağlayan aileler ve açıklamalar. Sonra da unutulan hayatlar…
Bu olaylara sadece “kaza” denmesini artık sorguluyorum. Ne yaşandığını ve kimin sorumlu olduğunu bağımsız, ciddi bir soruşturma ortaya çıkarmalı. Böyle ağır bir bedelin ardından kimse “kader” deyip geçemez. İşçinin canını korumak lütuf değil, en temel sorumluluk.
Bugün o fabrikada hayatını kaybeden işçilerin ailelerine ne söyleyeceğiz? “Başınız sağ olsun” demek yeter mi? Birkaç taziye mesajı, çelenk ya da kamera görüntüsü; bir evladın, babanın, eşin yokluğunu telafi edebilir mi?
Öfkem yalnızca bugünkü patlamaya değil. Bu ölümleri sıradanlaştıran düzene, ihmallerin üzerini örtmeye ve hesap sormadan yeni güne başlamaya…
İşçinin alın teriyle büyüyen fabrikalarda onun canı bu kadar değersiz görülmemeli. Bir insanın evine ekmek götürmek için çıktığı işten sağ dönememesi kabul edilemez.
Hayatını kaybeden işçilere Allah’tan rahmet, ailelerine sabır diliyorum. Yaralı işçilerin de bir an önce sağlıklarına kavuşmasını istiyorum.
Ama artık yalnızca başsağlığı dilemek istemiyorum. Hesap sorulsun. Gerçek sorumlular ortaya çıkarılsın; ihmali olan herkes hukuk önünde hesap versin.
İşçiler ölmesin diye konuşabilmemiz için daha kaç kişinin hayatını kaybetmesi gerekiyor?
İnsan hayatı üretimden, kârdan ve bütün hesaplardan değerlidir. Bunu anlamak için daha kaç canımızı kaybedeceğiz?
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın!